Automatyzacja zatwierdzeń w Zapier, Make i n8n: przepis na webhook
Zarejestruj webhook DueReason: zweryfikuj HMAC i podłącz approval.approved/executed w Zapierze, Make i n8n, by automatyzować zatwierdzenia bez kodu.
Aktualizacja · 13 min czytania
W skrócie
- Webhook DueReason niesie już wszystko, czego potrzebuje narzędzie bez kodu: zarejestruj jeden endpoint, wybierz approval.approved i approval.executed, i zweryfikuj podpis HMAC, zanim zaufasz danym.
- Webhook mówi, że zapadła decyzja; nie daje gotowego poświadczenia do działania. Zaraz po approval.approved pobierz wniosek, żeby odczytać jego grant, i nie pomijaj tego kroku w swoim przepływie.
- Węzeł Webhook w n8n, Catch Raw Hook w Zapierze i moduł Custom webhook w Make potrafią zachować dokładną surową treść, jakiej potrzebuje weryfikacja podpisu — jeśli włączysz tę opcję.
- Zamknij pętlę: gdy przepływ wykona akcję z grantem, wywołaj POST /approvals/{id}/executions. DueReason zapisuje przedstawiony grant i wysyła approval.executed razem z nim, więc ślad audytowy pokazuje, co upoważniło działanie.
- Poniżej trzy gotowe przykłady podłączają tę samą pętlę do konkretnego działania: odebrania dostępu w Okta lub Google Workspace, wysłania umowy do podpisu w DocuSign lub PandaDoc oraz utworzenia faktury kosztowej w Xero lub QuickBooks po zatwierdzeniu płatności.
Webhook DueReason już teraz wysyła wszystko, czego potrzebuje narzędzie bez kodu: podpisaną, ponawianą wysyłkę na każdym etapie zatwierdzenia, łącznie z momentem decyzji i momentem, w którym ktoś zgłasza, że z niej skorzystał. Ten przepis rejestruje endpoint, weryfikuje podpis bez własnego serwera i podłącza approval.approved oraz approval.executed do n8n, Zapiera albo Make, tak by przepływ mógł zadziałać i zgłosić wynik, a nie tylko powiadomić.
Co naprawdę jest w danych
Każda wysyłka to JSON z polami id, type, createdAt i data; data zawsze niesie requestId i seq, a do tego pola właściwe danemu zdarzeniu. Dla automatyzacji liczą się dwa zdarzenia:
| Pole | approval.approved | approval.executed |
|---|---|---|
| grantId | id grantu | id grantu |
| grant | nieobecne | podpisany grant (JWS), który przedstawiono |
| approvers | kto zdecydował | — |
| outcome | — | succeeded albo failed |
| detail | — | dowolny tekst, np. id płatności lub wdrożenia |
approval.approved mówi, że wniosek został rozstrzygnięty; nie niesie grantu gotowego do użycia. Grant to podpisane, jednorazowe poświadczenie związane z dokładnie tym ładunkiem, a DueReason podpisuje je na nowo przy każdym odczycie zamiast je przechowywać, więc Twój przepływ pobiera je przez GET /approvals/{id} zaraz po webhooku, kluczem API ze scope'em approval:read. approval.executed, w odróżnieniu, niesie grant, bo w tym momencie jest on już zużyty: to ten sam grant, który Twój przepływ (albo cokolwiek wykonało akcję) przedstawił, zgłaszając wynik — zapisany jako dowód, co upoważniło wykonanie, a nie coś, czym można zadziałać ponownie.
Zarejestruj webhook w DueReason
W Ustawieniach, Webhooks, dodaj adres HTTPS swojego endpointu i wybierz approval.approved oraz approval.executed (albo * dla wszystkiego). Sekret podpisujący, whsec_..., pokazuje się tylko raz; przechowaj go tam, gdzie Twój przepływ trzyma poświadczenia, nigdy wprost w eksporcie JSON przepływu. Po zmianie sekretu każde dostarczenie wysłane od tej chwili jest podpisane nowym; poprzedni pozostaje widoczny w Ustawieniach przez 24 godziny, więc nadal sprawdzisz dostarczenia podpisane przed zmianą, zanim zaktualizujesz przepływ.
Zweryfikuj podpis, zanim mu zaufasz
Nagłówek DueReason-Signature wygląda tak: t=1730000000,v1=3f29a1... — t to czas Unix podpisania, v1 to szesnastkowy HMAC-SHA256 ze znacznika czasu, kropki i surowej treści żądania, w tej kolejności, kluczem Twojego endpointu — nie wartości, którą Twoje narzędzie na nowo zserializowało z własnego sparsowanego JSON-a, bo to zmienia kolejność kluczy i białe znaki i psuje porównanie. Przelicz ten sam HMAC ze znacznika czasu i surowej treści, porównaj go z v1 w stałym czasie i odrzuć wszystko, gdzie znacznik czasu różni się od teraz o więcej niż pięć minut. Pełny przykład w Node.js w dokumentacji API pokazuje dokładnie tę samą weryfikację, jaką uruchomiłby Twój własny serwer; każdy przepis poniżej to te same cztery kroki w narzędziu bez kodu.
Zbuduj to w n8n
- Dodaj węzeł Webhook: metoda POST, a w jego opcjach włącz Raw Body, żeby węzeł zachował nieparsowane bajty obok sparsowanego JSON-a. Wklej Production URL do ustawień webhooka w DueReason.
- Dodaj węzeł Code, który odczytuje nagłówek podpisu i surową treść z przychodzącego żądania, liczy HMAC wbudowanym modułem
cryptoNode.js (dostępnym wewnątrz węzła Code) i rzuca błąd, gdy nie zgadza się zv1albo znacznik czasu jest nieaktualny. Nieudana weryfikacja powinna zatrzymać przepływ, a nie tylko zostać zalogowana. - Dodaj węzeł Switch na
{{$json.body.type}}: jedna gałąź dlaapproval.approved, druga dlaapproval.executed. - Na gałęzi approved dodaj węzeł HTTP Request z poświadczeniem HTTP Bearer Auth trzymającym Twój klucz API DueReason, wywołujący GET
/approvals/{{$json.body.data.requestId}}, żeby odczytać jegogrant. Przekaż ten grant do węzła, który wykonuje Twoją akcję. - Po wykonaniu akcji dodaj drugi węzeł HTTP Request, POST
/approvals/{{requestId}}/executions, treść{ "grant": ..., "outcome": "succeeded", "detail": ... }, żeby zarówno zapis w DueReason, jak i kolejna wysyłka approval.executed, to pokazały.
Zbuduj to w Zapierze
Zwykły trigger Catch Hook w Zapierze parsuje treść za Ciebie, co akurat psuje weryfikację podpisu: zmieniona kolejność kluczy daje inny HMAC niż ten, który policzył DueReason. Użyj zamiast niego Catch Raw Hook (Webhooks by Zapier), który zachowuje nieparsowaną treść i nagłówki żądania dla kolejnych kroków.
- Trigger: Webhooks by Zapier, Catch Raw Hook. Zarejestruj otrzymany adres URL w DueReason.
- Krok Code by Zapier (Node.js): odczytaj nagłówek
DueReason-Signaturei surową treść zinputData, policz HMAC i porównaj zv1; zwróć błąd (albo ustaw flagę sprawdzaną w kolejnym kroku), gdy się nie zgadza, zamiast pozwolić Zapowi iść dalej. - Krok Paths rozgałęziający na sparsowanym polu
type(sparsuj surową treść do JSON-a w kroku Code, dopiero gdy podpis się zgadza, i przekaż sparsowany obiekt dalej). - Na ścieżce approved krok Webhooks by Zapier: Custom Request (GET) do
/approvals/{requestId}z kluczem API w nagłówku Authorization, żeby odczytaćgrant. - Po wykonaniu akcji drugi Custom Request (POST) do
/approvals/{requestId}/executionszgłaszający wynik.
Zbuduj to w Make
Moduł Webhooks > Custom webhook w Make potrzebuje włączonego ustawienia zaawansowanego dla nagłówków żądania, żeby w ogóle zobaczyć DueReason-Signature, a jego sparsowany wynik nie musi być identyczny bajt w bajt z tym, co wysłał DueReason — ta sama pułapka co zwykły Catch Hook w Zapierze. Make ma wbudowaną funkcję tekstową sha256(), ale nie ma funkcji HMAC z kluczem, więc weryfikacja podpisu wewnątrz samego Make wymaga dodatkowego kroku: albo krótkiej funkcji we własnej aplikacji Make (jeśli Twój plan obejmuje narzędzia code), albo małego przekaźnika przed Make — jednofunkcyjnego endpointu serverless, który sprawdza podpis i przekazuje do webhooka Make tylko zweryfikowane wysyłki. Nie pomijaj tego kroku dlatego, że Make akurat sparsował JSON za Ciebie; niezweryfikowany webhook to anonimowy endpoint HTTP, na który może wysyłać dane każdy, kto znajdzie jego adres.
- Trigger: Webhooks > Custom webhook, z włączonym "Get request headers".
- Zweryfikuj podpis (przekaźnikiem albo krokiem code), zanim uruchomi się kolejny moduł scenariusza.
- Router z dwiema trasami, filtrowanymi po
{{1.body.type}}równymapproval.approvedalboapproval.executed. - Na trasie approved moduł HTTP > Make a request, GET
/approvals/{{1.body.data.requestId}}z Twoim kluczem API, żeby odczytaćgrant. - Po wykonaniu akcji kolejny moduł HTTP, POST
/approvals/{{requestId}}/executionsz wynikiem.
Gotowy przykład: odbierz dostęp w Okta albo Google Workspace
Połącz to z szablonem DueReason access-or-account-action, służącym do ograniczania, zawieszania lub odbierania konta bądź dostępu systemowego: jego dane wniosku niosą już subjectRef (osobę lub konto) i measure (restrict, suspend albo revoke), więc GET /approvals/{id} daje Twojemu przepływowi konkretny cel do działania, a nie samą decyzję.
- Na gałęzi approved, zaraz po odczytaniu grantu przez GET
/approvals/{id}jak wyżej, odczytaj teżactionipayloadz tej samej odpowiedzi: filtruj poactionrównymaccess.action, żeby ta gałąź uruchamiała się tylko dla wniosków o dostęp, a potem odczytajpayload.subjectRefipayload.measure. - Zmapuj
measurena wbudowaną akcję aplikacji Zapier, Make albo n8n:revokelubsuspendna akcję Deactivate User w Okcie, albo Suspend User w Google Workspace Admin, kluczowanąsubjectRefjako e-mailem albo identyfikatorem użytkownika w Okcie/Google;restrictna węższą akcję, jaką udostępnia Twój dostawca tożsamości, na przykład odebranie konkretnych przypisań aplikacji albo grup zamiast dezaktywacji całego konta. - Zgłoś wynik dokładnie tak, jak w każdym przepisie powyżej: POST
/approvals/{id}/executionsz odczytanym grantem,outcome: "succeeded"albo"failed", idetailnazywającym akcję, jaka się wykonała, na przykład"Okta: użytkownik dezaktywowany". Nieudane wywołanie Okty albo Google Workspace powinno zgłosićoutcome: "failed", a nie po cichu się zatrzymać, żeby ślad audytowy i ewentualna logika ponawiania obie to zobaczyły.
DueReason nigdy samo nie wywołuje Okty ani Google Workspace: mówi Twojemu przepływowi, że człowiek zatwierdził działanie, i daje mu grant, który to udowodni, gdy zgłosi wynik. To ta sama czteroetapowa pętla co w każdym przepisie powyżej — webhook, odczyt grantu, działanie, zgłoszenie — zmienia się tylko akcja pośrodku.
Gotowy przykład: wyślij umowę do podpisu przez DocuSign albo PandaDoc
To łączy się z szablonem contract-signoff: jego dane niosą counterparty, title i draftUrl (a opcjonalnie value, które powyżej progu kieruje umowę też do działu prawnego), więc zatwierdzony wniosek od razu wskazuje Twojemu przepływowi dokument i adresata.
- Na gałęzi approved filtruj po
actionrównymcontract.signoff, a potem odczytajpayload.draftUrl,payload.counterpartyipayload.titlez tej samej odpowiedzi GET/approvals/{id}, której użyłeś do pobrania grantu. - Użyj wbudowanej akcji aplikacji DocuSign albo PandaDoc w Zapierze albo Make, żeby utworzyć kopertę (envelope) z
draftUrl, zaadresowaną do kontrahenta; ustaw nazwę koperty albo dokumentu na podstawietitle, żeby podpisujący i Twoje własne rekordy zgadzały się co do tego, co zostało zatwierdzone. - Zgłoś wynik tak samo: gdy koperta zostanie wysłana (albo, dla ściślejszego śladu audytowego, gdy wróci podpisana — zarówno DocuSign, jak i PandaDoc mają własne zdarzenia, na które może poczekać Twój przepływ), wywołaj POST
/approvals/{id}/executionsz grantem,outcome: "succeeded"albo"failed", idetailw rodzaju"Koperta DocuSign wysłana do legal@acme.com".
Nic tu nie zastępuje własnego kroku zatwierdzenia DueReason: umowę nadal zatwierdza lider konta (a powyżej progu wartości także dział prawny), zanim jakakolwiek koperta wyjdzie. Podpis elektroniczny automatyzuje tylko to, co dzieje się po tej decyzji — tak samo jak przykład z Okta/Google Workspace powyżej automatyzuje to, co dzieje się po decyzji o dostępie.
Gotowy przykład: utwórz fakturę kosztową w Xero albo QuickBooks
To łączy się z szablonem agent-payment: jego dane niosą amount, currency, payee, iban, purpose i opcjonalnie invoiceUrl (kierowane do działu finansów powyżej 100, a powyżej 5000 także do zarządu), więc zatwierdzona płatność od razu ma wszystko, czego potrzebuje faktura kosztowa, zanim jakiekolwiek pieniądze się przemieszczą.
- Na gałęzi approved, zaraz po odczytaniu grantu przez GET
/approvals/{id}jak wyżej, odczytaj teżactionipayloadz tej samej odpowiedzi: filtruj poactionrównympayment, żeby ta gałąź uruchamiała się tylko dla wniosków o płatność, a potem odczytajpayload.amount,payload.currency,payload.payee,payload.iban,payload.purposeipayload.invoiceUrl. - Zmapuj te pola na akcję Create Bill dla Xero w Zapierze, albo akcję Create Bill (Item Based) lub Create Bill (Account Based) dla QuickBooks Online; w Make obie aplikacje mają moduł Create a Bill. W obu przypadkach:
payeestaje się kontrahentem albo dostawcą na fakturze (dopasowanym albo utworzonym po nazwie),amounticurrencyustawiają kwotę pozycji, apurposeiinvoiceUrltrafiają do pola referencji albo notatki faktury, więc zapis księgowy nadal wskazuje oryginalną fakturę. - Zgłoś wynik dokładnie tak, jak w każdym przepisie powyżej: gdy Xero albo QuickBooks potwierdzi fakturę, wywołaj POST
/approvals/{id}/executionsz odczytanym grantem,outcome: "succeeded"albo"failed", idetailnazywającym utworzony rekord, na przykład"Xero: faktura utworzona dla Acme Ltd". Zdarzenie approval.executed niesie ten sam grant razem zpayload.invoiceUrlz oryginalnego wniosku, więc uzgodnienie faktury z wnioskiem, dla którego ją zatwierdzono, nie wymaga osobnego wyszukiwania.
DueReason nigdy samo nie wywołuje Xero ani QuickBooks: najpierw dział finansów (a powyżej progu także zarząd) zatwierdza płatność, a Twój przepływ tworzy zapis księgowy dopiero, gdy ta decyzja istnieje, z grantem, który to udowodni, gdy zgłosi wynik. Ta sama czteroetapowa pętla co powyżej — webhook, odczyt grantu, działanie, zgłoszenie — zmienia się tylko docelowa aplikacja.
Zamknij pętlę
Grant jest jednorazowy: DueReason przyjmuje pierwsze zgłoszenie wykonania i odpowiada already_executed na drugie dla tego samego wniosku, więc ponowienia w Twoim narzędziu bez kodu są bezpieczne do wysłania jeszcze raz, ale nie wykonają akcji podwójnie. Traktuj already_executed jako sukces, nie błąd, gdy własna logika ponawiania w przepływie wysyła zgłoszenie jeszcze raz. A skoro sam grant dowodzi, że akcja została zatwierdzona, traktuj go tak, jak klucz API w logach przepływu: usuwaj go wszędzie tam, gdzie Twoja platforma automatyzacji przechowuje historię kroków dłużej niż trwa ważność grantu, i nigdy nie wklejaj go do współdzielonego workspace'u.
Pytania
- Czy approval.approved daje mi grant, którym mogę od razu zadziałać?
- Nie. Mówi, że zapadła decyzja, i zawiera id grantu, nie sam podpisany grant. Zaraz po webhooku wywołaj GET /approvals/{id}, żeby odczytać pole grant, i dopiero nim zadziałaj.
- Weryfikacja HMAC zawodzi w Zapierze albo Make, mimo że sekret jest poprawny. Dlaczego?
- Trigger najpewniej na nowo zserializował treść, zanim uruchomiła się Twoja weryfikacja. Zwykły Catch Hook w Zapierze i domyślny Custom webhook w Make parsują JSON, co może zmienić kolejność kluczy albo białe znaki; przełącz się na Catch Raw Hook w Zapierze albo zweryfikuj przez przekaźnik przed Make, żeby do weryfikacji HMAC dotarły dokładnie te bajty, które wysłał DueReason.
- Czy mogę pominąć weryfikację podpisu dla wewnętrznego, mało istotnego przepływu?
- Nie. Niezweryfikowany adres webhooka to publiczny endpoint HTTP; ktokolwiek go znajdzie, odgadnie albo powtórzy starą wysyłkę, może uruchomić Twój przepływ. Weryfikacja to cztery linijki w dowolnym języku i ten sam schemat w każdym przepisie powyżej.
- Co się stanie, gdy wywołanie zgłaszające wykonanie z mojego narzędzia zawiedzie albo się powtórzy?
- POST /approvals/{id}/executions przyjmuje pierwsze zgłoszenie dla danego grantu i odpowiada already_executed na każde kolejne. Zbuduj przepływ tak, by traktował already_executed jako udany wynik, a nie błąd, żeby ponowiony krok nie wywalił całego przebiegu.
- Jakiego scope'u API to wymaga?
- approval:read obejmuje odczyt wniosku o zatwierdzenie (i jego grantu) oraz weryfikację grantu; zgłoszenie wykonania wymaga approval:request, tego samego scope'u do zapisu co tworzenie i anulowanie wniosków — nadaj kluczowi oba, nawet jeśli Twój przepływ nigdy sam nie składa nowych wniosków.
- Czy tym sposobem mogę odebrać dostęp w Okta albo Google Workspace, czy potrzebuję osobnej integracji?
- Żadnej osobnej integracji: połącz ten przepis z szablonem DueReason access-or-account-action, odczytaj subjectRef i measure z danych zatwierdzonego wniosku i wywołaj nimi wbudowaną akcję Okty albo Google Workspace w Zapierze, Make albo n8n, kluczowaną przez subjectRef. Zobacz gotowy przykład powyżej.
- Czy ten przewodnik pokazuje też wysyłanie umowy do podpisu elektronicznego?
- Tak, przez DocuSign albo PandaDoc: połącz ten przepis z szablonem contract-signoff, odczytaj draftUrl, counterparty i title z zatwierdzonego wniosku i użyj wbudowanej akcji DocuSign albo PandaDoc w Zapierze albo Make, żeby utworzyć kopertę. Zobacz gotowy przykład powyżej.
- Czy tym sposobem mogę utworzyć fakturę kosztową w Xero albo QuickBooks po zatwierdzeniu płatności?
- Tak: połącz ten przepis z szablonem agent-payment, odczytaj amount, currency, payee, iban, purpose i invoiceUrl z danych zatwierdzonego wniosku i zmapuj je na akcję Create Bill w Xero albo Create Bill (Item Based)/(Account Based) w QuickBooks Online w Zapierze, albo moduł Create a Bill w Make dla którejkolwiek z tych aplikacji. Zobacz gotowy przykład powyżej.
Przeczytaj pełną dokumentację webhooków i grantów
Dokładne pola każdego zdarzenia, format nagłówka podpisu i przykład weryfikacji w Node.js, na którym oparty jest ten przepis, znajdziesz w dokumentacji API.
Przeczytaj dokumentację APIŹródła
- n8n Docs: węzeł Webhook (opcja Raw Body)
- Centrum pomocy Zapier: uruchamianie Zapów webhookami (Catch Hook vs Catch Raw Hook)
- Centrum pomocy Make: Webhooks
- Dokumentacja API DueReason: webhooki i weryfikacja podpisu
- Pomoc Okta: dezaktywacja i usuwanie użytkownika
- Pomoc Google Workspace: tymczasowe zawieszenie użytkownika
- Zapier: integracje DocuSign
- Zapier: integracje PandaDoc
- Zapier: integracje Xero
- Zapier: integracje QuickBooks Online
- Make: integracja Xero
- Make: integracja QuickBooks
Poradnik wyjaśnia przepisy tak, jak je rozumiemy; nie jest poradą prawną. Sprawdź tekst urzędowy i prawo krajowe, które może dodać obowiązki.